W kablach nie przeznaczonych dla telekomunikacji, pojedyncze żyły izolowane skręcane są w ośrodek kabla warstwami, w których żyły ułożone są obok siebie. Kierunek skrętu kolejnej warstwy jest zwykle przeciwny do kierunku skrętu warstwy poprzedniej. Taki układ żył w kablu nie jest korzystny dla przesyłanych sygnałów, ponieważ sprzyja ich rozpraszaniu do otoczenia i ułatwia indukowanie się w żyłach sygnałów zakłócających, pochodzących od zewnętrznych pól elektromagnetycznych.

W kablach stosowanych do przesyłania sygnałów elektrycznych, izolowane żyły skręcane są najpierw w wiązki. Skręcanie żył w wiązki (parowe, czwórkowe, rzadziej trójkowe lub piątkowe) jest skutecznym i powszechnie stosowanym sposobem zmniejszenia rozpraszania energii sygnałów, ponieważ zapobiega przenikaniu sygnałów do sąsiednich torów i do otoczenia. Tym samym, zmniejsza przenikanie sygnałów z torów sąsiednich do torów wiązki (przeniki) oraz od źródeł zewnętrznych (zakłócenia).

Dlaczego tak się dzieje? Wyobraźmy sobie, że dwie żyły są skręcone w parę, ze stałym skokiem skrętu. Przyglądając się takiej parze widzimy na przemian, raz jedną raz drugą żyłę tej wiązki. Wiadomo, że jeśli para ta znajdzie się w polu elektromagnetycznym pochodzącym od jakiegoś urządzenia zakłócającego, wówczas, na skutek indukcji elektromagnetycznej (działania „antenującego”), w każdej z żył powstanie sygnał zakłócający. Ale ponieważ bliżej tego źródła znajdzie się na przemian to jedna to druga żyła, sygnały zakłócające powstałe w każdej z żył będą (przynajmniej teoretycznie) dokładnie takie same. Ponieważ tor składa się z obu żył połączonych w pętlę, powstałe sygnały zakłócające wzajemnie się skompensują. Tak samo jest w przypadku wiązek czwórkowych itd.

Podobny mechanizm kompensacji sygnałów ma miejsce między dwoma ułożonymi blisko siebie parami (również czwórkami itd.). Korzystne jest, gdy każda wiązka jest skręcone z innym skokiem. Żyły sąsiednich wiązek są w stosunku do siebie w zmieniającej się okresowo odległości, co powoduje indukowanie w żyłach takich samych sygnałów i ich kompensację w pętli każdego toru.

Jeśli kabel składa się z wielu wiązek, skoki skrętu poszczególnych wiązek muszą być odpowiednio dobrane, aby zminimalizować przenikanie sygnałów (przeniki) między nimi. W praktyce, trudno uzyskać idealny wzajemny układ żył w wiązkach, a wiązek w kablu, toteż kompensacja indukowanych sygnałów zakłócających nie jest pełna. Dodatkowym stosowanym wówczas środkiem są omówione dalej ekrany, które utrudniają emisję pola przesyłanego sygnału poza wiązkę i jego rozproszenie oraz wnikanie zewnętrznego pola elektromagnetycznego w głąb wiązki.

Wiązki żył są następnie skręcane w ośrodek kabla. Według innej konstrukcji, wiązki są najpierw skręcane w pęczki i dopiero pęczki skręcane są w ośrodek kabla.

Dla wyróżnienia poszczególnych żył i wiązek w ośrodku kabla, stosowane są odpowiednie barwy izolacji (kod barw) lub nadruk cyfrowy na izolacji. Do wyróżniania pęczków stosowany jest obrzut (spiralne owinięcie) kolorową przędzą lub tasiemkami z nadrukiem cyfrowym.

Ośrodki kabli owijane są taśmami z materiałów izolacyjnych, które tworzą izolację ośrodka (izolację rdzeniową).